Rozdział XII

Pisałam szybko, praktycznie nie odrywając pióra. Egzamin z historii magii wydawał mi się banalny. Wiedziałam, że zdam go w pierwszym możliwym terminie. Miałam tylko nadzieję, że zdążę napisać wszystko. Ostatecznie skończyłam pół godzinny przed czasem. Rozejrzałam się spokojnie po sali, tak aby przypadkiem profesor nie pomyślał, że ściągam. Najbliżej mnie siedział Malfoy, widziałam że na kartce została mu odpowiedź na jedno pytanie. Nerwowo uderzał piórem o papier, najwyraźniej nie wiedział co napisać. Odwróciłam wzrok, zanim zdążył się zorientować, że się w niego wpatruje. Powoli podniosłam głowę i spojrzał przed siebie. W wazie stojącej na mahoniowym biurku odbijał się skrzywiony widok wszystkich uczniów. Z niechęcią musiałam przyznać, że zdecydowana większość ściągała. Profesor, tego dnia wydawał się pogrążony we własnych myślach i nie zwracał szczególnej uwagi na klasę. Poczułam lekkie ukłucie w sercu. Gdyby Draco siedział koło kogoś innego pewnie dostałby każdą odpowiedź. Wpatrywałam się w niego z nadzieją, że zaraz zacznie pisać, jednak jego mina na to nie wskazywała. W końcu zrezygnowany oparł się o kant krzesła i zorientował, że na niego patrze. Miał nieco dziwną minę. Na palcach pokazał mi liczbę cztery i uśmiechnął się kpiąco. Myślał, że podam mu poprawną odpowiedź. Odwróciłam się zirytowana i zła. Jak on śmiał mnie o coś takiego prosić. Dopiero po chwili doszła do mnie ironia tej sytuacji, za niemoralne uważałam ściąganie na egzaminie, ale zdradzanie chłopaka mi już nie przeszkadzało. Drżącymi dłońmi oderwałam mały kawałek dodatkowego pergaminu. Jak najdrobniej potrafiłam napisałam słowa klucze. Nie byłam pewna czy to co robię jest słuszne, ale czułam ogromną chęć pomocy ślizgonowi. Być może był to pierwszy raz w historii Hogwartu, kiedy Gryfon okazał się przydatny mieszkańcom domu węża. Draco widząc co usiłuje zrobić niepewnie wyciągnął do mnie rękę. Podałam mu karteczkę i szybko zaczęłam udawać, że dalej coś piszę. Pochyliłam się nad swoją pracą, obserwując Malfoy'a kątem oka. Załapał co mu przekazałam i pisał odpowiedź na ostanie pytanie jakie mu zostało. Nerwowo zaczęłam pocierać dłonie. Przez krótką chwilę poczułam muśnięcie jego dłoni. Ten mały gest wyprowadził mnie z równowagi. 

- Panno Granger - usłyszałam głos profesora. Momentalnie cała się spięłam - a jeśli zauważył, pomyślałam. Poczerwieniałam na twarzy i czułam jak mi się pocą dłonie. - Jeżeli panienka skończyła można oddać pracę.- dokończył profesor, na co poczułam ogromną ulgę. Oddałam szybko pergamin i opuściłam klasę. Oddech miałam przyśpieszony. Emocje targały mną bardziej niż kiedy byłam w wielu niebezpiecznych sytuacjach. Hermiona Jane Granger dała komuś ściągać. Pani prefekt naczelny przymknęła oko na oszustwo. Długo nie mogłam uwierzyć w własne czynny. Przez tyle lat nie pozwalałam na to Harry'emu czy Ronowi, a wtedy od tak pomogłam Draco. Ten mężczyzna zdecydowanie ściągał mnie na złą drogę. Tak bardzo chciałam pójść tą ścieżką razem z nim, że fakt iż było to niemożliwe mnie dobijał. Z dnia na dzień byłam w stanie poświęcić więcej. Co raz bardziej też go nienawidziłam. Był moją słabością, miałam wrażenie jakby to co mnie rozsypywało na miliardy kawałeczków, jego zaledwie drażniło. Zapomnij, kiedy ja będę pamiętać - taa dobre, tylko że to ja pamiętałam, ja próbowałam coś zmienić, ja tęskniłam, mimo że wcześniej nawet nie chciałam przyznać, że ten cholerny dupek może coś dla mnie znaczyć. 

- Granger dzięki - usłyszałam nad sobą. Nawet nie wiem kiedy do mnie podszedł. Rozejrzałam się nerwowo dookoła. Nikogo nie było w pobliżu, dlatego nie bał się podejść. 

- Masz u mnie dług Malfoy - odpowiedziałam zbierając w sobie całą odwagę. 

- Czego chcesz? - zapytał, niby od niechcenia. 

- Pogadać, wyjaśnić co nieco. - powiedziałam i czekałam na jego odpowiedź. Westchnął ciężko i pociągnął mnie w stronę jednej z nieużywanych klas. Kiedy znaleźliśmy się w środku, widziałam że jest zły. Nic nie mówił, chciał żebym to ja zaczęła. 

- Zależy ci na mnie ? - zapytałam, a moja twarz była cała czerwona. Draco niemal momentalnie się roześmiał. Poczułam jak podłoga usuwa mi się pod nogami. To było dla niego zabawne. Ja stanowiłam jedynie żart. Upokorzenie mieszało się we mnie ze wstydem. 

- Poważnie? Jeszcze tego nie zauważyłaś. Jak cholera Granger, ale to nic nie zmienia. - Powiedział lekkim trudem, a moja twarz nagle się rozpromieniła. Podszedł do mnie, nasze twarze dzieliły milimetry. Wtedy zaczął mówić: 

- Na balu oświadczę się Astorii, nie próbuj komplikować nam życia. Nasza zabawa się skończyła, bo tym dla ciebie byłem - zapomnieniem i ciekawostką, może nawet myślisz, że coś poczułaś. Nie bój się przejdzie z czasem. Tak jak cię prosiłem zapomnij Hermiono. - Powiedział, a na moje serca spadł ogromny głaz. Spotkania z nim były huśtawką nastrojów. Chwila szczęścia kosztowała później bardzo bolesny upadek.  Nie miałam mu nic do powiedzenia, nie potrafiłam go zatrzymać. Słyszałam jak trzasnął drzwiami ze złością. Chciałam wybiec i prosić go o więcej, ale duma skutecznie unieruchomiła mi kończyny. 

Wybiegłem od niej jak szybko się dało. Uciekałem, to co poczułem do Hermiony przerastało mnie, dusiło w środku. Najgorsza w tym była świadomość, ze choćbym robił wszystko, spełniał jej każde życzenie, dalej będę tylko Malfoy'em. Sam dźwięk mojego nazwiska przyprawiał mnie o dreszcze. Dawny powód do dumy budził obrzydzenie. Słynna panna Granger z śmierciożercą - Nie, ona na to nie zasłużyła. Kiedy zaczynałem ja drażnić, była dla mnie tylko zabawą. Nawet nie potrafiłem wskazać momentu, gdy nie mogłem wytrzymać dnia bez jej uśmiechu, czy złości. Kiedy była zła zabawnie odrzucała włosy do tyłu. Podniecona przygryzała delikatnie dolną wargę. Smutna zaciskała dłonie i przybierała na twarz uśmiech, aby nikt przypadkiem się nie zorientował. Jej każdy gest był mi znany, w każdy stan potrafiłem ją wprowadzić, po to by uzyskać te szczere emocje tylko dla mnie. Dopiero wydarzenia z pomocą płynnego szczęścia do końca uświadomiły mi moje przywiązanie do niej. Nie kochałem Granger to jasne, ja i tak tego typu rzeczy nie potrafię. Ale miałem to dziwne uczucie, nie potrafiłem spać, dopóki nie usłyszałem jak sprawdza czy wszystkie drzwi są zamknięte i sama spokojnie zasypia. Nie mogłem odejść od śniadanie przed nią, aby nie tracić jej z oczu. Chciałem, żeby była bezpieczna. Egoistycznie miałem nadzieję, że jeśli tylko uda mi się jej to zapewnić, to może któregoś dnia odkupię swoje winny i zasłużę na nią. Jednak wtedy ona raz za razem udowadniała, że tylko sprowadzam ją na złą drogę. Wszystko inne robiła, aby chronić bliskich. Załatwiłem nawet tego całego Jeremiego, żeby ją uwiódł. Chciałem mieć potwierdzenie, że da się ponieść co najmniej czemuś podobnemu do flirtu. Z bólem obserwowałem jego próby zbliżenia się. Pozwoliłem mu żeby spędzał z nią czas samotnie. Jednak na nic się to zdało, kiedy zostawiła mnie biegnąc do niego, zareagowałem instynktownie, chciałem przyłapać ją na gorącym uczynku. Zamiast namiętnego pocałunku zastałem zwykłą rozmowę. Nie uległa mu, chciała odkryć jego tożsamość, żeby nie narażać nikogo na niebezpieczeństwo. Nie ważne jak ten chłopak był dobry w swojej roli. Tylko ze mną stąpała w kierunku zła. Nie mogłem jej tego robić, aby ratować ją, musiałem na zawsze zniknąć z jej życia. 

Do dormitorium wróciłam ledwo o własnych siłach. Uważał, że był dla mnie zabawką. Ta myśl nie dawała mi spokoju. Chciałam iść do niego i wszystko naprostować jednak nie miałam wystarczająco odwagi, na następne spotkanie. Bal miał się odbyć następnego dnia. Wtedy planował się oświadczyć się Astorii. Spojrzałam ze łzami w oczach na moją suknię. Jeśli chciał się pożegnać już to zrobił. Postanowiłam, iż sprawię, aby na balu pożałował swojego wyboru. Z całego serca zapragnęłam, aby na sam mój widok padł z wrażenia. Spojrzałam jeszcze raz na suknię i stwierdziłam, że to zbyt mało. Nie potrafiłam nigdy szyć, za to transmutacja szła mi całkiem dobrze. Włożyłam całe serce, aby przygotować się do balu perfekcyjnie. Zmieniłam górę sukienki z tradycyjnych ramiączek, na bardziej delikatne. Z tyłu zrobiłam ogromny dekolt sięgający do zakończenia pleców. Z przodu na dekolcie dodałam lekką falę. Całość powalała. Byłam dumna z swojego projektu. Przelałam w niego całą złość i to dziwne coś co czułam do Malfoy'a. Spojrzałam ostatni raz i zmieniłam kolor. Suknia przechodziła z srebrnej w ciemnogranatową. Wyglądała jakby ciemność chciała mnie pochłonąć.

// Króciutki rozdział, ale już tak mam, ze jak coś napiszę to zamiast dopisać więcej to publikuję. W następny rozdziale bal :D
Pozdrawiam i czekam na wasze komentarze ;)