Rozdział XV

     Pamiętam że to był bardzo chłodny dzień. Deszcze nieprzyjemnie stukał w szyby okien, a ja chodziłam w fartuchu lekarskim z napisem stażystka i sprawdzałam czy w każdym pokoju są szczelnie zamknięte okna oraz aktywowane zaklęcia utrzymujące temperaturę. Kiedy skończyłam miałam wreszcie czas, aby udać się na ósme piętro na umówione wcześniej spotkanie w sprawie przeniesienia. Zabrałam potrzebne dokumenty i z białą teczką ruszyłam na ostatnie piętro w budynku, zarezerwowane dla celów administracyjnych. Widok dyrektora szpitala zawsze przyprawiał mnie o dreszcze. Pan Martin był wysokim przystojnym mężczyzną około czterdziestego roku życia. Mimo paru siwych pasm we włosach większość damskiej części personelu szpitalnego skrycie się w nim podkochiwała. Sama również miałam do niego lekką słabość, ale chyba tylko przez to jak miłym i pomocnym człowiekiem potrafił być. To właśnie z nim ustalałam szczegóły praktyk, jako najlepsza osoba na roku starałam się razem z trzema innymi znajomymi o przeniesienie na wyższe piętro, w tym celu konieczny był podpis dyrektora. Do pana Martina miałam mieszane uczucia. Z jednej strony byłam pewna że mogę liczyć na jego pomoc w razie jakichkolwiek wątpliwości, z drugiej jednak bardzo obawiałam się jego złości. Nie raz widziałam jak wściekał się na kogoś. Robił to w bardzo szczególny sposób, jego głos zawsze był spokojny, a słowa nie przekraczały granicy profesjonalizmu. Jednak cała złość kumulowała się w jego wyrazie twarzy. Zaciśnięte usta i wzrok który pożerał powodował u mnie paraliż całego ciała. Pan Martin zdecydowanie nie znosił sprzeciwu. Być może to był też powód jego samotności. Powszechnie wiadome było iż dyrektor szpitala nie ma żony, ani nawet dziewczyny. 

    Przed wejściem do jego gabinetu poprawiłam fartuch - wygładziłam go dłońmi i wyprostowałam napis z moim nazwiskiem. Zapukałam delikatnie dwa razy. Magiczna karteczka przed gabinetem wskazywała, że dyrektor przyjmował w tym czasie. Gdyby miała czerwoną barwę musiałabym wrócić później. Pech chciał, iż mimo spotkania świeciła na zielono. Usłyszałam głębokie gardłowe proszę i nacisnęłam klamkę. 

- O panna Granger, przyniosła pani dokumenty. Proszę zostawić na biurku. - Doszedł mnie głos pana Martina. Wykonałam polecenie, z trudem opanowując drżenie rąk. Nie sądziłam, że właśnie tam mogłabym go spotkać. Siedział przy biurku po stronie pozostawionej dla gości. Był ubrany w drogi, czarny garnitur a jego włosy lekko rozmierzwione. Na dźwięk mojego nazwiska nawet nie drgnął. 

- Dziękuję, nie będę już przeszkadzać. - Powiedziałam i już miałam wyjść. 

- Czekaj. - usłyszałam za swoimi plecami. Głos dyrektora, spowodował że momentalnie się odwróciłam. Byłam w pokoju z dwoma nieziemsko przystojnymi mężczyznami i na Merlina jak najszybciej chciałam go opuścić. 

- Możesz oprowadzić pana Malfoy'a po szpitalu? Ma parę rzeczy do sprawdzenia. - Zapytał ciepło, ale przez jego wzrok wiedziałam, że nie zniesie mojego sprzeciwu. 

- Tak proszę pana. - Odpowiedziałam, a pan Martin lekko się spiął. Pożegnał się z Draco i razem opuściliśmy gabinet. Czułam jeszcze na sobie wzrok szefa. Blondyn szedł równo koło mnie. Zapach jego zniewalających perfum, od lat tych samych przyprawiał mnie o lekki ból głowy. To wszystko przywoływało wspomnienia. Tak bolesne i piękne zarazem. 

- Leci na ciebie. - Powiedział Malfoy, przerywając nieznośną ciszę. 

- Co proszę? - odpowiedziałam, wyraźnie poirytowana - kto niby? 

- Twój szef, radzę uważać. To typ który przywiąże cię do łóżka i przeleci na n sposobów. - Powiedział jakby nie było w tym nic niezwykłego. 

- Jak możesz ty bezczelna fretko. Nic nie wydoroślałeś od Hogwartu?  Nie wiem jak można być tak bezczelnym. Co TY możesz wiedzieć, o kimś z kim rozmawiałeś chwilę.  - Powiedziałam, a mój ton przypominał ten dobrze wszystkim znany z szkoły magii. Poważnie mnie zirytował. Dyrektor szpitala był szanowanym człowiekiem i wyrażanie się o nim w taki sposób wywoływało we mnie złość. Widząc uśmiech Malfoy’a zdałam sobie sprawę co go rozbawiło. Tak dawno nikogo nie ganiłam za nic, że w tamtym momencie musiałam przypominać panią prefekt a nie stażystkę. 

- Swój pozna swego Granger, sam z chęcią bym to zrobił. – Powiedział, odpowiadając na moje pytanie i uśmiechnął się perfidnie. 

- Och zamknij się Malfoy. - Powiedziałam i zaczęłam już profesjonalny wywód na temat tego co i gdzie znajduje się w szpitalu. Długo nie mogłam uwierzyć w jak dziecinny sposób dałam się wkręcić w jego gierki. Zresztą on sam nie zachowywał się lepiej. Był dorosłym mężczyzną, głową rodziny, a rozmowa z nim przypominała kłótnie rodem z przedszkola. Dopiero tematy zawodowe, sprawiły iż nabraliśmy do siebie dystansu. W tej kwestii nie miałam mu nic do zarzucenia. Okazało się, że Malfoy nie chciał zostać jednak magomedykiem, postanowił więc wejść w całkiem inny biznes. Moje oprowadzenie go miało polegać, głównie na wspólnym sporządzeniu listy potrzebnych rzeczy do szpitala. Malfoy wszystko skrzętnie notował. Zapisując przy tym drobniejszymi literkami ceny. Już na pierwszy rzut oka wydawały mi się zbyt wysokie. Z chęcią zobaczyłabym jak Draco targuję się z panem Martinem. Dwa rekiny biznesu w idealnie skrojonych garniturach, skaczące sobie do gardeł. 

- Na parterze prowadzimy jedynie izbę przyjęć i recepcję. Czy jeszcze czegoś pan potrzebuje? - zapytałam siląc się na formalny ton. Wydawało mi się, że w czasie omawiana zapotrzebowania przeszliśmy na pan/pani. 

- To chyba wszystko. Dziękuję - powiedział, a ja momentalnie rozszerzyłam oczy. Draco Malfoy dziękuje, no tego jeszcze nie było. Widząc moją minę dodał cicho. - a i Granger pan całkiem seksowanie brzmi w twoich ustach. - Nie odpowiedziałam nic na to, tylko wciągnęłam powietrze. Odsunęłam się od niego i poszłam przebrać. Nie chciałam go dalej oglądać. No może chciałam, ale nie myślałam że tak zareaguję. Spodziewałam się raczej iż będzie mnie unikał i udowadniał jak wspaniałym jest mężem, aniżeli rzucał podtekstami na prawo i lewo. Gdy teleportowałam się do domu długo nie mogłam dojść do siebie. Czułam się tym wszystkim oszołomiona. Samo spotkanie z ślizgonem, jakoś przeleciało. Dopiero w domu zaczęłam analizować każdą jego wypowiedź. Szukałam momentów kiedy na mnie patrzył i starałam sobie przypomnieć czy było w tym coś wyjątkowego. Nie wiem czy chciałam potwierdzenie że nic się nie wydarzyło czy wręcz przeciwnie. Czyżby nie układało mu się z Astorią, że pozwolił sobie na dwuznaczne hasła. W mojej głowie krążyła nieprzyjemna myśl, że gdyby tylko poprosił mnie o jeden pocałunek ja od razu błagałabym o więcej.

    Dopiero po gorącej kąpieli, zaczęły mnie nachodzić bardziej poważne pytania. Co on w ogóle robił w Londynie. Byłam święcie przekonana, że przeprowadził się do Szkocji i tam miał swoje szczęśliwe życie wraz z, o zgrozo, żoną. Jego wizyta wyprowadziła mnie z równowagi, na dodatek wszystko wskazywało na to iż miał jakieś duże zlecenie dla naszego szpitala. Mogłam go więc spotkać wszędzie zaczynając od pracy na kawiarni kończąc. Zacisnęłam dłonie, nie chciałam aby ktoś taki jak Malfoy panował nad moim życiem. Za każdym razem w Hogwarcie czułam jak pod jego wzorkiem moje nogi się uginały. Delikatne przepraszam po balu i jego oświadczynach było jak wbijany po raz kolejny nóż. Nie chciałam, żeby znów działo się to samo. Nie miałam już tyle siły, żeby wszystko na siebie przyjmować tak jak dawniej. Pragnęłam długiej rozmowy z Ginny lub Hanną, jednak żadna z nich nie zrozumiały by mnie bez poznania całej historii, a to niestety było niemożliwe. Czasem chciałam się komuś wyżalić, podleczyć rany serca i wyspowiadać. Po gorącej kąpieli ubrałam się ciepło i wyszłam na spacer. Nie wiem jak znalazłam się w kościele. Nogi same mnie tam zaniosły. Nigdy nie byłam jakoś specjalnie wierząca. Istnienie magii nałożyło dużą wątpliwość na wszystko czego nauczyli mnie kiedyś rodzice. Podeszłam do konfesjonału, nie bardzo pamiętałam jak zacząć.

- Co cię sprowadza? – Zapytał ksiądz, a ja trwałam w cichym oniemieniu. Nie spodziewałam się rozmowy. Raczej odklepania regułki.

- Ja chyba nawet nie wierzę – Powiedziałam i zaczęłam wstawać.

- To tym bardziej dobrze, że przyszłaś. – dobiegły mnie słowa. Po raz kolejny uklęknęłam.

- Czemu nie wierzysz?

- Są rzeczy, które poznałam a one wykluczają istnienie Boga. To prostu przekracza ludzkie podejście. – powiedziałam cicho.

- Myślisz, że mugole wiedzą mniej dlatego wierzą? – usłyszałam i pozostałam bez słowa. Dopiero po chwili poczułam delikatne drganie aury magicznej. Nauczyłam się tego na zajęciach jako medyk. Najwyraźniej ten ksiądz też to potrafił. To wszystko wydawało mi się tak mało prawdopodobne. Ksiądz czarodziej?  Przecież to śmieszne.

- Nie dziw się dziecko, ja zacząłem wierzyć właśnie przez magię. Ale nie po to tutaj przyszłaś prawda? – Zapytał, a ja skinęłam głową. Dopiero po chwili uświadomiłam sobie, że on tego nie widzi zaczęłam cicho mówić wylewając z siebie wszystkie żale.

- Dzisiaj spotkałam mężczyznę z którym rok temu zdradziłam swojego chłopaka. Teraz kiedy myślałam że się już ułoży to wszystko wraca. Wspomnienia są bolesne. A szczególnie myśl, że on spędza życie z inną kobietą. Nie chcę niszczyć życie sobie ani jemu. Ale nie potrafię przestać o tym myśleć. Czuję jakby zło kochało mojej towarzystwo i raz za razem stawiało mi go na mojej drodze. – Wyrzuciłam z siebie.

- Wiesz co jest złe, a to już połowa sukcesu. Teraz wystarczy znaleźć w sobie siłę żeby to przezwyciężyć. – Powiedział, a ja westchnęłam. Wiedziałam że nie mam w sobie wystarczająco siły aby pokonać własne słabości. Jeszcze chwilę porozmawialiśmy, to była moja najdziwniejsza spowiedź. Jednak najwięcej mi dała. Wreszcie mogłam komuś powiedzieć co mnie trapi. Nie uzyskałam pozwolenia na robienie tego co żywnie mi się podobało. Przyzwolenie na szczęścia też nie uzyskałam, moje własne musiało być w zamian za małżeństwo dwojga ludzi i szczęście Rona a to byłaby zbyt wygórowana cena. 

// Obserwatorów przybywa, a komentarzy nie bardzo - oj szkoda. No trudno oddaje rozdział w wasze ręce i czekam na opinię. 

Syntia ;))