Rozdział XVI

Po dziwnym spotkaniu w szpitalu nie nastąpił w moim życiu nagły zwrot akcji. Całe dnie spędzałam w szpitalu, wieczorami natomiast ślęczałam przy książkach i raz za razem powtarzałam zaklęcia i eliksiry uzdrawiające. Perfekcja w każdym calu była wymagana. Dobrze czułam się mogąc pokazać, na jak dużo mnie stać. Niestety za wszystko płaci się określoną cenę. Moje spotkania z Ronem były co raz rzadsze. Powoli zaczęliśmy się ograniczać do widzenia się w soboty i czasami w niedziele u jego rodziców na obiedzie. Po takim tygodniu przerwy musiałam przyznać, iż w moim sercu pojawiała się delikatna tęsknota za rudzielcem. Lubiłam kiedy był przy mnie, troszczył się i mimo że robił najgorszą na świecie kawę piłam ją z uśmiechem, bo wiedziałam, że była robiona specjalnie dla mnie. Tak dobrze czułam się tylko z Ronaldem i jego rodziną. Molly z Arturem bardzo chętnie mnie zapraszali. Jednak minęło sporo czasu, kiedy mogłam na nich spojrzeć bez wyrzutów sumienia. Pamiętnego dnia również czekał mnie obiad u państwa Weasley. Założyłam różową sukienkę i cieniutki sweterek. Zaskoczyło mnie kiedy Ron pojawił się ubrany w garnitur, to było do niego takie niepodobne. Jednak wyglądał całkiem pociągająco, gdyby tylko jeszcze wyprostował plecy i stał trochę bardziej pewnie.  

- Jakaś specjalna okazja? – Zapytałam z uśmiechem, gdy otworzyłam mu drzwi. Ronald jedynie rozłożył ręce i starał się na mnie nie patrzeć. Nie mówiąc zbyt wiele teleportowałam nas do nory. Do moich nozdrzy, tuż po wejściu, dostał się zapach pieczonej kaczki. Od razu zrobiłam się bardziej głodna. Wiedziałam, że to przepis na specjalne okazję, a na dodatek moje ulubione danie w wykonaniu pani Wealsey. Powoli zaczynałam składać fakty w całość.

- Dzień dobry

- Witaj Hermionko, siadaj moja droga już podaję do stołu. Chyba coś schudłaś ostatnio. Jak cię znam to na tych zajęciach pewnie nic nie jesz. – Powiedziała Molly matczynym głosem. Wszyscy usiedliśmy do stołu. Był Artur, Ginny, którą od razu uściskałam, George jego narzeczona Angelina i Harry. Czułam się tam jak w domu. Podczas posiłku panował szum. Ginny jak zwykle kłóciła się z braćmi, a Harry patrzył na nich z uśmiechem. Cieszyło mnie, że mimo rozstania Potter potrafił dogadać się z Rudą. Czasem widziałam jak rzucał jej ukradkowe spojrzenia, tak podobne do tych jak Malfoy patrzył na mnie w szkole, jednak Ginny zupełnie je ignorowała. Miałam ochotę  podejść do Pottera i powiedzieć mu, że wszystko się ułoży będą razem. Niestety nie miałam takiego prawa kapryśny los już dawno wybrał za nas, sprzeciwianie się mu było jak walka z wiatrakami. Spojrzałam na Harry’ego, a w jego oczach dostrzegłam coś na kształt pocieszenia. Wybraniec znał mnie bardzo dobrze. Po moim zachowaniu zawsze był w stanie poznać, kiedy coś było nie tak. Nie zebrała w sobie wystarczająco odwagi, aby zdradzić mu historię z ostatniego roku w Hogwarcie. Bałam się, że wtedy raz na zawsze stracę najlepszego przyjaciela.

- Hermiono. – dobiegł mnie głos Rona, wyrywając z zamyślenia. Wszyscy na mnie patrzeli w oczekiwaniu, a ja tylko się uśmiechnęłam. Z ust wyrwało mi się ciche och. Jak przez mgłę widziałam jak Ronald do mnie podchodzi, uklęka i prosi mnie o rękę. W moich oczach momentalnie pojawiły się łzy. W tamtym momencie przegrałam swoje życie. Ciche tak, które wypowiedziałam zostało potwierdzone pocałunkiem. Smak ust Rona nieprzyjmenie palił mnie w usta. Przyjmowałam gratulację od rodziny Rona, w myślach przeklinając, że oświadczył mi się przy wszystkich. Może gdyby zrobił to na osobności miałabym odwagę odmówić. Chociaż pewnie i to by nic nie zmieniło. Kochałam Ronalda miłością egoistyczną. Potrzebowałam jego ciepła i uśmiechu, a także całkowitego oddania. Pewność jego wierności i miłości była dla mnie zatwierdzeniem udanego związku. Wiedziałam że potrafiłby otoczyć miłością mnie i być może kiedyś nasze dzieci. Tylko czy potrafił kochać za nas oboje? Na ust przybrałam maskę, uśmiech dumnie zdobił moją twarz, kiedy Molly przytulała się do mnie i nazywała córką. Czułam obrzydzenie do siebie samej, że miałam czelność tak korzystać z dobra tej rodziny i serca Rona. Przysięgam chciałam go pokochać z pełną namiętnością na jaką zasłużył, ale nie potrafiłam. Gratulacjom nie było końca. Kiedy padło pytanie o datę w strachu popatrzyłam na Rona. W jego oczach dostrzegłam niecierpliwość.

-Myślę, że pod koniec tego roku. – Odpowiedziałam płynnie. Ron ścisnął mnie za dłoń chcąc dodać mi otuchy, a ja po prostu chciałam mieć już to wszystko za sobą. Odklepać schemat życia na jaki skazywało nas od zawsze społeczeństwo. W myślach widziałam siebie jak wypełniam obowiązki przykładnej żony. Wiedziałam, jak to powinno wyglądać. Moi rodzice zawsze potrafili, dokładnie wytłumaczyć mi na czym ma polegać rola każdego z domowników.

-Tato, a czemu mama zawsze gotuję? – zapytałam ojca jak miałam dziewięć lat.

- Hermionko, takie jest zadanie żony i matki. Jak dorośniesz to zrozumiesz. Możesz pomóc mamie jesteś już dość duża. – Odpowiadał mi ojciec, kiedy patrzyłam na zmęczone dłonie mamy. Innym razem starali mi się objaśnić, że powinnam wyrosnąć z zabawek i przyłożyć się do nauki. Przełom nastąpił, gdy w naszym domu pojawił się list. Pierwszy ojciec wyrzucił, uznając że jakaś hołota z sąsiedztwa nie będzie sobie robić żartów z jego córki. Jednak później pojawiały się kolejne. A ja z całego serca marzyłam, aby szkoła magii okazała się prawdą, aby tylko mogła wyjechać i być może tam się pobawić. Po kilku dniach zjawił się u nas w domu dyrektor. Dla rodziców był dziwakiem, w moim odczuciu wyglądał niesamowicie. Wytłumaczył wszystko mojemu ojcu i matce. Nigdy nie zapomnę ich wzroku. Jakbym pokrzyżowała ich wszystkie plany i zniszczyła marzenia. W pokoju jeszcze długo płakałam. Myślałam, że jestem zła. Bo przecież jak mogłam rozczarować rodziców, a na dodatek sam pomysł pójścia do Hogwartu mi się bardzo podobał. Czy dziecko może czuć radość z czegoś co sprawia ból rodzicom?  

Spojrzałam ze strachem na rodziców Ronalda. Oni nigdy nie zachowali by się w taki sposób jak moi. Czy więc tak naprawdę widziałam jak powinno wyglądać nasze wspólne życie. Chciałam dać szczęście mężczyźnie, który tak bardzo mnie pokochał. Jednak już w dzień zaręczyn przeczuwałam, że kiedyś wbiję Ronowi nóż w  plecy, a później kolejny i kolejny. Po prostu widziałam, że byłam do tego zdolna. Pewność, że zło nigdy mnie nie opuściło, napawało moje serce wątpliwościami. Czy lepiej karmić Rona słodkimi kłamstwami, czy raczej prawdą zadać ból. Powinnam wybrać drugą opcję. Ale tego nie zrobiłam nie miałam odwagi. W nastroju ogólnej radości spędziliśmy wspólnie cały wieczór. Dopiero koło godziny dziewiątej teleportowałam mnie i Rona do starego mieszkania moich rodziców. Weszliśmy całując się. Nie zmuszałam się do tego, ale nie sprawiało mi też żadnej specjalnej przyjemności. Od tak po prostu było i wydawało mi się, że jest w porządku. Dopiero kiedy spokojnie usiedliśmy na kanapie. Spojrzałam na Rona i wybuchłam płaczem. Z całych sił starałam się opanować. Jednak to było silniejsze ode mnie.

- Hermiona, co ci jest ? Na merlina co się dzieję? Jeżeli nie chcesz to ja zrozumiem. – Pytał, Ron tuląc mnie do siebie, a ja cichutko łkałam, chłonąc ciepło jego ramion.

- To po prostu dużo emocji, wszystko w porządku. – Skłamałam. Widziałam, że mi nie uwierzył. Nie po raz pierwszy godził się na kłamstwo, już wcześniej parę razy patrzył na mnie tak niepewnie. Złożył pocałunek w moich włosach i tulił jeszcze bardzo długo. Nie byłam pewna kto bardziej potrzebował tego czasu. Ja żeby przełknąć podjętą decyzję, czy Ronald aby wmówić sobie mój fałsz. Kiedy wychodził trzymałam się już całkiem nieźle. Nawet uśmiechaliśmy się do siebie. Jednak nasze oczy zakryte były smutkiem. Oboje wiedzieliśmy, że coś jest nie tak. Jak tylko zamknęłam za nim drzwi, wybuchałam płaczem kolejny raz. Z trudem łapałam powietrze, krztusząc się własnymi łzami. Zasypiałam przysięgając sobie, że następnego dnia będzie lepiej. Ułożyłam sobie bajkę do snu, w której byliśmy oboje szczęśliwi. Później wystarczyło tylko w nią uwierzyć.

// Hej, tak wiem, że długo nic nie było przepraszam.

Jak zawsze czekam na wasze komentarze, po za tym mam prośbę. Zaczęłam bawić się tworzeniem szablonów. Z chęcią poznałabym wasze opinie. Proszę o zajrzenie na podstronę polecam oraz na śladem-snu (tam są mojego autorstwa) i wyrażenie jakiejś opinii ;)

ps. Dopiero zaczynam, więc wiem, że dużo mi brakuje jednak chciałabym już wiedzieć czy choć trochę się podoba ;)